Hey hoi,

Mijn naam is Peej.
Ik ben verloofd met Rick en wij hebben een onwijs lief, knap en vrolijk zoontje (Lex) sinds augustus 2018.

Pak een warm kopje thee/koffie/chocolademelk (of wat anders) met wat lekkers en blijf gezellig even hangen om rond te kijken of lekker te lezen.

Liefs, Peej, mamaboss.nl

Een jaar lang heb ik elke week (en elke maand) foto’s gemaakt met Lex zijn bekende (hier over al eens een blogje gemaakt) blokken.
En nu, vandaag.. was het tijd voor zijn laatste week.

Read More

Lex is namelijk vandaag precies 52 weken, wat betekend dat ik 52 weken geleden bevallen ben van onze SexyLexy!

Deze jongen.. onze baby, ons kindje.. ons zoontje, gewoon.. onze jongen!
Zo bijzonder om hem al 52 weken bij ons te hebben, al 52 weken van zo dichtbij z’n bijzonder mensje te mogen zien ontwikkelen.
Van een appel pitje, naar een klein mensje.

Alleen maar liefde, toen al!

Als ik 52 weken terug denk, kan ik me de bevalling nog heel goed herinneren (nee, dus niet vergeten sinds ik Lex voor het eerst zag, maar hij was alles meer dan waard!).
Het was gewoon zo bijzonder, dat kleine appel pitje.. ineens als een echte baby in je armen te hebben… onbeschrijfelijk.

Sindsdien is er al weer zo veel gebeurd..

Op een donderdag is Lex geboren.. op vrijdag avond zijn we ein-de-lijk naar huis gegaan. Om het weekend heerlijk te genieten van het nieuwe mensje die zich heeft toegevoegd aan ons gezin.
Helaas stopte dit geluk op de maandag, Lex moest een tijdje naar het ziekenhuis omdat hij ziek werd.

Zo gek, zn klein hummeltje.. maar zo ontzettend dapper.
Prik na prik.. spuit na spuit.. daar een infuus, dan weer daar.. maar toch weer terug.. maar misschien is hier nog een betere plek.
Zo veel sterker is hij dan zijn mama.

Elke dag zat ik aan zijn bed, gewoon.. om bij hem te zijn.
Af en toe met hem te kunnen/mogen knuffelen.. zijn flesjes geven en ook uiteindelijk hem verzorgen (als omkleden, schone billen etc.).
Zo fijn om gewoon zelf voor je kindje te kunnen zorgen.
Maar elke avond.. brak mijn hart volledig.. elke avond meer.
Huilend nam ik afscheid van het dapperste jongetje die ik zo graag mee naar huis wilde nemen.. zodat hij gewoon fijn in zijn eigen bedje kon slapen.

Uiteindelijk, kon ins geluk niet meer op.. toen we hem mee mochten nemen naar huis.
Waar ik zo onzeker werd, omdat hij zo ziek was.. kon ik dit wel doen? Ik ben geen verpleegster natuurlijk.
Maar ook.. kon ik geen afscheid nemen van Lex, hier heb ik nu nog steeds last van.
Ik kan hem moeilijk loslaten.. hij heeft zoveel details waar je van op de hoogte moet zijn. Ik kan niet zo goed de controle uit handen geven.
Want.. ik weet alles het beste, ik ken hem het beste (en zijn papa natuurlijk ook).
Maar langzaamaan, bij de juiste mensen.. gaat dit steeds beter.

Ondertussen is hij gegroeid tot een eigenwijze, gekke, grappen makende, ondeugend jongetje dat altijd vrolijk is.
Zo ontzettend trots zijn wij op hem.
Hij is zo druk met ontwikkelen en oefenen.
Zo blij als iets is gelukt, maar zo frustrerend als iets niet lukt. Grappig om dat te observeren.. ik kan uren naar hem kijken (buiten dat ik zo verliefd op hem ben, heb ik dit ook met de kindjes op het werk.. zo bijzondere mensjes, die volop hun eigen ik aan het worden zijn).

Nu zijn we dus alweer 52 weken verder, wat betekend dat we een mega mijlpaal hebben morgen.. dan is Lex namelijk 1 jaar!

Hiep, Hiep.. HOERA!

Vandaag viert hij zijn verjaardag op de opvang, want morgen zijn we beide lekker vrij.

Ik zal nu gauw weer verder met de voorbereidingen hiervan.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *